Bugün Babalar Günü.
Kimi babasının elini öpecek, kimi uzaklardan bir telefon açacak, kimi de mezar taşının başında sessizce dua edecek.
Babalar Günü, herkes için aynı duyguyu taşımaz. Bazıları için bir kutlama, bazıları için özlem, bazıları için ise yıllardır söylenemeyen sözlerin yeniden hatırlandığı bir gündür.
Benim için ise bugün, geçmişe dönüp baktığımda birçok şeyi yeniden düşündüğüm bir gün.
Çocukluğum geliyor aklıma...
Babamın bazen öfkeli, bazen sevecen bakışları...
Doğru bildiklerinden asla taviz vermeyişi...
Yanlışa tahammül edemeyişi...
Bizden hep daha iyisini istemesi...
O yıllarda bunu anlamakta zorlanırdım.
Çünkü çocuklar sevgiyi çoğu zaman sarılmakta, güzel sözlerde arar. Oysa bazı babalar sevgilerini kelimelerle değil, emekleriyle gösterir.
Yorgunluklarını saklayarak...
Dertlerini içine atarak...
Kendi isteklerinden vazgeçerek...
Çocukları için yaşayarak...
Yıllar geçti.
Büyüdüm.
Sonra bir gün ben de baba oldum.
İşte her şey o zaman değişmeye başladı.
Çocuklarının geleceğini düşünerek geceleri uykusuz kalmanın ne demek olduğunu öğrendim.
Onların üzülmesine dayanamayınca insanın içinin nasıl ezildiğini gördüm.
Bazen elinden gelen her şeyi yaptığı halde kendini yetersiz hissetmenin ne kadar ağır olduğunu yaşadım.
Ve bir gün aynaya baktığımda fark ettim ki;
Babamı özlediğim kadar ona benzemeye başlamışım.
Çocuklarıma kızarken...
Onlar için endişelenirken...
Kalabalıkların içinde yalnız hissederken...
Sessizce bir köşede oturup düşünürken...
Seni görüyorum kendimde baba.
İnsan bazı gerçekleri yaş almadan anlayamıyor.
Bazı fedakârlıkları çocukken göremiyor.
Bazı özürler ise yıllar sonra insanın boğazına düğümleniyor.
Bugün dönüp baktığımda görüyorum ki, babamın sert görünen sözlerinin altında korkuları vardı.
Suskunluğunun altında sevgisi vardı.
Yorgunluğunun altında ailesine duyduğu bağlılık vardı.
Belki de her baba gibi o da mükemmel değildi.
Ama bütün eksikleriyle birlikte bizi ayakta tutmaya çalışan bir çınardı.
Şimdi düşündükçe anlıyorum.
Ne kadar zormuş baba olmak...
Çocuklarının mutluluğu için çırpınmak...
Onların geleceği için kaygılanmak...
Kendi acılarını içine gömüp güçlü görünmeye çalışmak...
Bugün artık aramızda olan ya da olmayan bütün babalara bakarken aynı şeyi hissediyorum.
Onları anlamak için biraz büyümek gerekiyormuş.
Belki de biraz baba olmak...
Eğer sana karşı bir hatam olduysa affet baba.
Kocaman baba yüreğinle...
Ve bil ki;
Bugün çocuklarıma bakarken, hayatın birçok anında seni görüyorum kendimde.
Babalar Günü kutlu olsun.
Hayatta olan babalarımıza sevgimizi göstermeyi ertelemeyelim.
Çünkü bazı teşekkürler için yarın çok geç olabilir.
"Büyüdüm
Baba oldum
Anladım şimdi seni daha iyi baba..."