Hamd, âlemlerin Rabbi olan Allah’a mahsustur. Salât ve selam, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in, ailesinin, ashabının ve onların yolundan giden bütün müminlerin üzerine olsun. Kur’an’ın en açık hükümlerinden biri şudur: “Muhakkak ki müminler kardeştir.” (Hucurât, 10) İslam, Müslümanların birbirine karşı sevgi, merhamet ve dayanışma içinde olmasını ister. Peygamber Efendimiz de bu kardeşliği şöyle anlatmıştır: “Müminler birbirlerine karşı sevgi, şefkat ve merhamette tek bir vücut gibidir. Vücudun bir organı rahatsız olduğunda bütün vücut uykusuz kalır ve acı çeker.” (Buhârî) İslam’ın istediği toplum işte böyle bir toplumdur. Tek bir beden gibi hareket eden, birbirinin derdiyle dertlenen bir toplum… Kur’an’da Allah şöyle buyurur: “Hani siz birbirinize düşmandınız da Allah kalplerinizi birleştirdi ve O’nun nimeti sayesinde kardeş oldunuz.” (Âl-i İmrân, 103) Demek ki Müslümanların kardeşliği sadece insanların çabasıyla oluşmuş bir birlik değildir. Bu, Allah’ın müminlere verdiği büyük bir nimettir. Fakat bugün şu soruyu sormak zorundayız: Müminler kardeş ise bu kadar ayrılık, bu kadar uçurum neden? Kur’an bu sorunun cevabını da veriyor. Enfâl Suresi’nde Allah şöyle buyurur: “Allah onların kalplerini birleştirdi.” Yani kalpleri birleştiren de Allah’tır, ayrılığı büyüten de insanların kendi hatalarıdır. İsrâ Suresi’nde ise şu uyarı yapılır: “Şeytan insanların arasına fesat sokar.” (İsrâ, 53) Bugün Müslümanların arasındaki ayrılıkların en büyük sebeplerinden biri de budur: nefs, öfke ve yanlış bilgiler. Bazen tarihte yaşanan olaylar bugünün kinine dönüşüyor. Örneğin bazı çevrelerde sıkça dile getirilen “Araplar hain” söylemi… Oysa tarihte bazı Arap gruplarının İngilizlerle iş birliği yaptığı doğrudur. Fakat bunu bütün Arap milletine yaymak hem adaletsizdir hem de İslam’ın kardeşlik anlayışıyla bağdaşmaz. Bir kişinin hatasını bir millete yüklemek, Müslümanları birbirinden uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramaz. Bugün Filistin’de, Gazze’de, İran’da veya dünyanın farklı yerlerinde Müslümanlar zulüm görüyorsa, geçmişte yaşanan bazı olayları gerekçe göstererek buna kayıtsız kalmak doğru değildir. Çünkü Müslüman kardeşliği ırkla değil imanla kurulur. Bir mümin zulüm görürken diğer müminin “bana ne” demesi, İslam’ın kardeşlik anlayışıyla bağdaşmaz. Elbette herkesin gücü aynı değildir. Her Müslümanın elinden aynı şey gelmeyebilir. Ama en azından yapılabilecek bir şey vardır: Dua etmek. Peygamber Efendimiz dua için “müminin silahıdır” buyurmuştur. Bugün ne yazık ki toplumda dua yerine hakaretin, bedduanın ve öfkenin öne çıktığını görüyoruz. Oysa Müslüman, öfkesini büyüten değil; kardeşliğini güçlendiren insan olmalıdır. Eğer gerçekten iman kardeşliğini yaşamak istiyorsak, Kur’an’ın bize hatırlattığı şu gerçeği unutmamalıyız: Müminler kardeştir. Ve kardeşlik; kinle değil merhametle, öfkeyle değil dua ile, ayrılıkla değil birlikle korunur. Mahmut ÇİÇEKDAĞI