Son günlerde sosyal medya, siyasi tartışmalar ve uluslararası gelişmeler derken bir soru kafamı kurcalıyor: Biz gerçekten bölünüyor muyuz… yoksa zaten bölünmüş bir zihniyetle mi yaşıyoruz? Dünyada güç dengeleri değişiyor, ülkeler birbirleriyle rekabet ediyor, büyük devletlerin iç politika ve dış politika çakışmaları yaşanıyor. Ama bu kadar karmaşanın ortasında şunu sormaz mıyız: Kendi içimizde neden birlik olamıyoruz? “Büyükler Dünya Sahnede Kavga Ederken Küçükler Ne Yapıyor?” Tarih bize gösteriyor ki büyük güçler, çıkarları ve stratejileri doğrultusunda farklı ülkelerde müdahalelerde bulunmuştur. Örneğin ABD, kuruluşundan bu yana birçok askeri müdahaleye karışmış, bazen ekonomik ya da siyasi baskılar uygulamıştır — Amerika Birleşik Devletleri, 1776’dan bu yana dünya genelinde yüzlerce askeri müdahalede bulunmuştur. Latin Amerika’dan Orta Doğu’ya, Afrika’ya kadar uzanan bu müdahalelerin gerekçeleri zaman zaman güvenlik, bazen çıkar koruma, bazen de demokrasi savunması gibi biçimlerde sıralanmıştır. Bu politikalara karşı çeşitli tepkiler ve eleştiriler de her zaman olmuştur. Ama mesele şudur: Bir dış güçten korkmak kadar, kendi içimizin zayıflığını fark etmek de önemlidir. “Bölge Siyaseti ile İçimiz Aynı mı?” Ortadoğu’yu düşünün… İsrail ile komşuları arasında tarih boyunca ciddi çatışmalar yaşanmıştır. Örneğin 1967’deki Altı Gün Savaşı’nda İsrail, bazı bölgesel topraklarda kontrolü ele geçirmiştir ki bu olaylar bugün bile bölgesel denklemi etkiliyor. Bu karmaşanın içinde Arap ülkeleri, Müslüman devletler ve Batılı güçler farklı stratejik duruşlar takınmıştır — farklı ittifaklar, farklı hedefler. Bu durum sadece bir ülkeyi değil, tüm bölgeyi dönem dönem sarsmıştır. Elbette dünya siyasetindeki çatışmaların hepsi salt “iyi” ya da “kötü” olarak değerlendirilemez. Çıkar dengeleri, jeopolitik konumlar, ekonomik kaynaklar, tarihî kırılma noktaları… Hepsi karmaşık bir ağ içindedir. Ama önemli bir soru daha var: Biz bu girdabın içinde ne yapıyoruz? “İçimizdeki Bölünme, Dışarıdakinden Daha Tehlikeli” Dış politikada rekabet olabilir. Büyük devletler çıkarlarını korumak için strateji geliştirebilir. Bu doğal bir süreçtir. Fakat kendi toplumumuzda, birbirimize bakışımızda bir bölünme varsa… İşte asıl tehlike odur. Bugün sosyal medyada kutuplaşma kronikleşti. Bir taraf “özgürlük” diyerek sınır tanımıyor, diğeri “değerler” diyerek her eleştiriye kapalı oluyor. Birileri milli olduğunu söylerken diğerleri farklı kimlikleri öne çıkarıyor. Ama unutulmamalıdır ki: Toplumun bölünmesi, dış basit bir propaganda ile değil; kendi iç gerilimlerimizle olur. İnsan değerleri, vicdan, merhamet, adalet… Bunlar aşınmışsa, dışarıdan gelen hiçbir tehdit toplumu yıkamaz. Çünkü toplum zaten kendi içine çökmüş olur. “İçimizdeki Asıl Tehlike” Bugün sadece dış politikadaki tehditlere bakıp korkmak yerine; kendi içimizdeki yozlaşma, öfke, empati eksikliği, hoşgörüsüzlük, tahammülsüzlük ve etnik/siyasi ayrıştırmalar üzerinde düşünmemiz gerekir. Çünkü dış güçler ne kadar güçlü olursa olsun, toplumun kendi içindeki uyum ve dayanışma yoksa dışarıdaki kontrast bile bizde etkili olmaz. Toplumun bölünmesi; sadece ülke topraklarının parçalanması değildir. Asıl bölünme, bir milletin kalbini, vicdanını, ortak değerlerini kaybetmesidir. Ve unutmayalım: Bir toplum, kendi arasında bölünürse, dışarıda kimseyi yenmesine bile gerek kalmaz. Mahmut ÇİÇEKDAĞI-Şair/Yazar