Konya’ya, Fatmanur Hoca’nın cenazesine giderken fark ettim ki Konya’da 10 yıl oturmuşum; bir kere bile şehitliğe gideyim demedim! Yakınında oturduğum halde yolum hiç düşmedi! Şöyle çocuklarımı alıp, “İşte yavrularım, vatanın gerçek sahipleri buradaki abilerinizdir!” demedim! “Sen ben yaşayalım diye açmadan solan çiçekler gibi soldular!” demedim!!! “Peygamberin ağuşunu açmış beklediği yiğitler işte tam da burada!” demedim! Kim bilir kaç sevda yarım kaldı? Kim bilir kaç çocuk yetim kaldı? Kaç tane baba yıkıldı kaldı? Kaç tane ananın yüreği kor oldu, yandı ha yandı? Evladına hasret kalan bir ana kim bilir kaç kere öldü… DEMEDİM!!!! Suadiye ÇETİK SALTAN