İman yalnızca dilde kalan bir söz mü, yoksa hayatın her anına yansıyan bir teslimiyet mi?
İnsanoğlu bu dünyaya yalnızca yaşamak için değil, büyük bir imtihandan geçmek için gönderildi. Bu imtihanın özü ise iman ve salih ameldir.
Bugün hemen her ortamda "Elhamdülillah Müslümanız." sözünü duymak mümkündür. Elbette Kelime-i Şehadet, İslam'a girişin ilk kapısıdır. Ancak kapıda durmak, sarayın bütün güzelliklerini yaşamak anlamına gelir mi?
Asıl soru tam da burada başlıyor:
Sadece "Müslümanım" demek, gerçek anlamda Müslüman olmaya yeter mi?
Müslüman; Allah'a teslim olan, O'nun emirlerine gönülden boyun eğen ve Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve sellem) sünnetini hayatının merkezine alan kişidir.
İman ise yalnızca dilin söylediği birkaç kelimeden ibaret değildir. Gerçek iman kalbe yerleşir; davranışlara, ahlaka ve hayatın her alanına yansır.
Zâhire Bakarız, Kalbi Allah Bilir
Hucurât Suresi'nde Rabbimiz, kıtlık döneminde Medine'ye gelip yardım almak isteyen Beni Esed kabilesi üzerinden önemli bir hakikati hatırlatır:
"Bedevîler, 'İman ettik.' dediler. De ki: 'Siz iman etmediniz; fakat "Teslim olduk." deyin. Çünkü iman henüz kalplerinize girmedi…'" (Hucurât, 49/14)
Öte yandan Halid bin Velid (r.a.), savaş sırasında kelime-i şehadet getiren bir kişiyi, bunu korkudan söylediğini düşünerek öldürdüğünde Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) ona yönelttiği şu soru, asırlardır bütün müminlere ders vermektedir:
"Kalbini yarıp da baktın mı?"
İşte İslam'ın adalet anlayışı budur. Biz insanlar dış görünüşe ve söze göre hükmederiz. Kalplerde olanı ise yalnızca Allah bilir.
Aynaya Bakma Vakti
Modern hayatın karmaşası, sosyal medyanın gösterişi, makam ve dünya hırsı arasında belki de kendimize şu soruları daha sık sormalıyız:
Namazlarımızı gerçekten Allah'ın huzurunda olduğumuzu hissederek mi kılıyoruz?
Helal ile haram arasındaki çizgide titizlik gösterebiliyor muyuz?
Kul hakkından, yetim malından ve mazlumun duasından sakınabiliyor muyuz?
Yoksa Müslümanlığı yalnızca kimliğimizde yazan bir bilgi olarak mı görüyoruz?
Büyüklerin İzinde Kulluk Şuuru
İslam büyükleri, gerçek kulluğu sadece sözle değil yaşayışla tarif etmişlerdir.
Hz. Ebû Bekir (r.a.), gerçek mümini; tövbe eden kardeşi için sevinen, gıyabında dua eden ve elindekini muhtaçla paylaşan insan olarak görürdü.
Hz. Osman (r.a.), müminin en büyük endişesinin imanını kaybetmek ve gaflet içinde can vermek olduğunu söylerdi. Bu endişe insanı karamsarlığa değil, daha dikkatli bir kulluğa yöneltirdi.
Hz. Ali (r.a.) ise en zor ibadetlerden birinin öfkeliyken affetmek, darlıkta cömert davranmak ve menfaatine aykırı olsa bile doğruyu söylemek olduğunu ifade ederdi.
En Güzel Tebliğ, Güzel Ahlaktır
Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem):
"Kişi sevdiğiyle beraberdir."
buyurmaktadır.
O'nu gerçekten seviyorsak bunu sadece sözlerle değil; dürüstlüğümüzle, merhametimizle, kul hakkına gösterdiğimiz hassasiyetle, komşuluğumuzla ve güzel ahlakımızla göstermeliyiz.
Çünkü insanlar çoğu zaman söylediklerimizi değil, yaşadıklarımızı örnek alırlar.
En etkili tebliğ, konuşan bir ahlaktır.
Son Söz
Bir gün hepimiz Rabbimizin huzuruna çıkacağız.
O gün bize yalnızca "Müslümanım." demiş olmamız değil; bu sözün gereğini hayatımız boyunca ne kadar yerine getirdiğimiz sorulacaktır.
Kimliğimizde yazan ifade değil, kalbimizde taşıdığımız iman ve onu destekleyen ameller değer kazanacaktır.
Rabbim; dilde kalmayan, kalbe yerleşen, güzel ahlakla ve salih amellerle hayat bulan hakiki imanı hepimize nasip eylesin. Âmin.