Şu dünyada insan kadar vahşi, insan kadar acımasız başka bir varlık var mı, gerçekten düşünmek gerekiyor. İnsan, çoğu zaman kısa vadeli çıkarlarının peşinden koşarken bu güzelim doğayı, dağları, ormanları, suyu ve içinde yaşayan tüm canlıları gözünü kırpmadan yok edebiliyor. Bugün Türkiye’nin dört bir yanında bunun acı örneklerini görüyoruz. Kaz Dağları, yıllardır altın madenciliği uğruna kesilen ağaçlar ve tahrip edilen doğayla gündeme geliyor. Cerattepe, bakır ve altın madeni projeleri nedeniyle doğa ile sanayi arasında sıkışmış durumda. İkizdere Vadisi taş ocaklarıyla yara aldı. Munzur Dağları ise maden ve baraj projelerinin baskısı altında. Şimdi de sıra, dünya mirası Perşembe Yaylası’nı yağmalamaya çalışıyorlar. Bu sadece Türkiye’ye özgü değil. Dünyada da benzer örnekler var. Amazon Yağmur Ormanları, altın ve diğer maden faaliyetleriyle hızla yok edilirken; dağlar ve ovalar, kömür madenciliği nedeniyle adeta düzleştiriliyor. Oysa insan bir an durup düşünse, maden uğruna yok ettiği bir dağı, bir ormanı geri getirmek için kazandığının yüz katını harcasa bile o doğayı, o dengeyi yeniden kuramayacağını anlayacak. Çünkü doğa sadece ağaçtan ibaret değil; o bir bütündür, bir ruhtur, bir dengedir. Adına “vahşi kapitalizm” dediğimiz bu anlayış, aslında sadece doğayı değil, insanın kendi geleceğini de yok ediyor. Halbuki bu koca dünya, herkese yetecek kadar geniş, herkese sarılacak kadar cömert. Ama gel gör ki bazı insanlar, bir metre toprağa sığacakken ve bir avuç toprak olacakken, hırsları milyonlarca metreye bile sığmıyor. Ne garip bir çelişkidir bu; İnsan, bir gün toprağa döneceğini bildiği hâlde; altının, paranın, mücevherin kendisine hiçbir anlam ifade etmeyeceği o sonu düşünmeden hoyratça tüketiyor, acımasızca yok ediyor. Belki de insan, en büyük gerçeği en geç öğrenen varlıktır. Ve çoğu zaman, anladığında artık çok geçtir. Doğa affeder belki ama unutmaz. Ve insan, unuttuğu her şeyin bedelini bir gün mutlaka öder. Saygılarımla Kemal YAZAR