Yıllardır komşularımızla sorunlar yaşıyor, içeride PKK ve diğer terör örgütleriyle mücadele ediyoruz. Allah aşkına soruyorum: Amerika bugüne kadar hangi zor günümüzde yanımızda oldu? Hangi haklı davamızda arkamızda durdu? Üstelik aynı Amerika bizim düşmanlarımıza her türlü lojistik destek destek sağlamadımı.
Bizim cumhurbaşkanımıza, benim en iyi dostumdur dediği halde Başkan Trump sözde Ermeni soykırımı iddialarını resmen tanımadımı?
Ünlü bir siyaset adamının dediği gibi; "Amerika'nın düşmanı olma8k tehlikeli olabilir;
ama dostu olmak ölümcüldür."diyor.
Durum böyleyken, biz bu Amerika'dan ne gördük ki kaybetmekten korkuyoruz?
Son günlerde yine aynı Amerika bizi kendi macaralarına ortak edip başımıza çarap örme peşinde.
Ekonomimiz güllük gülistanlıkmış, milletin hiçbir derdi kalmamış gibi şimdi de sırf Donald Trump istiyor diye Suudi Arabistan'ın koruyuculuğuna soyunuyoruz! Geçmişte Mısır'la kötü olduk, sonra ilişkileri düzeltmek için araya koymadık aracı bırakmadık. Suriye'yle ilişkileri bozduk, milyonlarca mültecinin ekonomik ve sosyal yükünü sırtlandık. Şimdi de başkalarının meselelerini kendimize dert edinmeye devam ediyoruz.
Bir soralım kendimize: Bu Arap ülkelerden bugüne kadar düşmanlık, gerilim ve hayal kırıklığı dışında ne gördük? Hangi gerçek dostluğu, hangi karşılıksız desteği gördük?
Hangi dünya siyasetinde haklı olduğumuzda bile bizi desteklemiş acaba.
Bir zamanlar Türkiye, bütün sorunlarına rağmen bölgesinin en demokratik, en huzurlu ve saygın ülkelerinden biriydi. Çünkü Gazi Mustafa Kemal Atatürk bize “Yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesini miras bırakmıştı.
Ayrıca Atatürk yıllar önce "Türk çocukları Arap milleti için artık kanını dökmeyecektir" demiştir.
Cumhuriyetten bu yana biz ne zaman Atatürk'ün çizdiği yoldan ayrılmışsak başımız dertten kurtulmamıştır.
Bugün ise kendi sorunlarımızı çözmek yerine başka ülkelerin iç meselelerine karışıyor, başkalarının kavgalarına taraf oluyor, sonra da bunun bedelini milletçe ödüyoruz.
Üstelik bütün bu yaşananlardan ders almak yerine, aynı bataklıktan çıkmamakta âdeta ısrar ediyoruz. Neden? Yoksa her olumsuzluğa ramen sadece birilerinin siyasi hesapları, kişisel çıkarları uğruna mı?
Artık yeter! Türkiye kimsenin jandarması, kimsenin koruyucusu, kimsenin çıkarlarının bekçisi değildir!
Bu ülkenin çocukları sadece Arap milletinin huzurunu sağlamak, Amerika'nın çıkarlarını korumak için şehit olacak durumda değildir.
Bu ülkenin ihtiyacı yeni düşmanlıklar, yeni maceralar değil; huzur, ekonomik refah ve Atatürk'ün akılcı, bağımsız, barışçı dış politikasıdır.
Çünkü Türkiye'nin önce kendi milletine karşı sorumluluğu vardır. Başkalarının çıkarlarını korumaktan kendi insanımızın derdine ne zaman sıra gelecek diye bizi yönetenlerden ümitle bekliyoruz.