- yüzyılda yaşamış gönül ustası, şair ve Bektaşi ozanı Teslim Abdal demiş ki:
“Gel ha gönül havalanma,
Engin ol gönül, engin ol.”
Ne kadar derin, ne kadar ders verici bir söz, değil mi dostlar?
İnsan ister istemez düşünüyor:
O dönemin gönül ustası bu sözleri hangi dünya görüşüyle söyledi diye.
Aslında mesele ne yükselmekte ne de alçakta kalmakta;
asıl mesele, insanın kendisi olabilmesiymiş.
Çünkü gerçek güzellik;
mütevazılıkta, doğallıkta ve içtenlikte saklıdır.
İnsanın içi neyse, dışı da o olmalıdır.
Ne yazık ki birçok insan, olduğundan farklı görünmek için takmadığı maske, girmediği rol bırakmıyor.
Daha “havalı”, daha “yüksek” görünmek uğruna
kendisinde olmayan özellikleri varmış gibi göstermeye çalışıyor.
Oysa insanın en ağır yükü, başkasının karakterini taşımaktır.
İnsan en çok da kendisi gibi yaşayamadığında yorulur.
Peki sonunda ne olur?
Başkalarını ararken ne yazık ki kendini kaybeder.
Başkaları, onun kendi dünyasını yaşamadığını, yaptıklarının bir taklitten ibaret olduğunu fark eder,
ama o çoğu zaman bunun bile farkına varamaz duruma düşüyor.
Özünden uzaklaşmıştır; artık gerçekten kendisi değildir.
Ne başkalarının gözünde değer kazanır ne de gerçekten yükselebilir…
Sadece özünden uzaklaşır
ve başkalarının karakterini taşımaktan tükenir.
Ve ömür, farkına varmadan böylece akıp gider…
Bakın; 1450-1520 yılları arasında yaşamış ünlü ressam, mucit, bilim adamı Leonardo da Vinci “Sadelik, en yüksek gelişmişlik düzeyidir.” demiş.
1200’lü yıllarda yaşamış Mevlânâ da aynı felsefeyle başka bir pencereden bakarak,
“Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol.” demiş.
İşte bu söz; dürüstlüğü, samimiyeti ve iç-dış tutarlılığını en sade hâliyle anlatmış.
Bu yüzden hoşgörünüze sığınarak dostça bir söz de benden olsun:
“İçiniz neyse, dışınız da o olsun.”
Bana göre gerçek
“havalı” insan;
sade, doğal ve olduğu gibi görünen insandır.
Saygılarımla.