Ah param ah… Düştüğün hallere gerçekten içim sızlıyor, içim… Hatırlar mısınız bilmem… Ben çok iyi hatırlıyorum. Benim kuşağın çocuklarına 5 kuruş harçlık verildiğini çok iyi hatırlarım. 10 kuruş her çocuğun cebinde bulunmazdı ama taşıyan kendini zengin hissederdi. 25 kuruşla bakkaldan cep dolusu sütlü şeker alınırdı. 50 kuruş ise artık büyük harçlık sayılırdı… Rahmetli babamın ceketinde bir cep vardı. Eskilerin “püskül cebi” dediği, sol tarafta küçük bir cep… Bozuk paralarını hep orada taşırdı. Biz okula giderken ya da bir ihtiyacımız olduğunda o cebine uzanır, içinden bir 10 kuruş ya da 25 kuruş çıkarırdı. Bir lira ya da iki buçukluğu verdiğini pek hatırlamam… Çünkü o zaman için çocukların eline geçmesi zor, gerçekten büyük paralardı onlar. Kâğıt para mı? Onu zaten herkes taşıyamazdı. Çocuğa harçlık verecek kadar durumu iyi insan sayısı bizim oralarda çok azdı… Şimdi dönüp bugüne bakıyorum da… Paranın düştüğü hale insanın yüreği dayanmıyor. İmkânın varsa bir ev ya da araba almaya kalkıyorsun… Bir şeyler satıyor, üstünü borçla tamamlıyorsun ama tapuya giderken resmen çuval dolusu para taşıyorsun. Önce bankaya gidip parayı saydırıyorsun. Sonra insanların gözü önünde desteleri tek tek bağlatıyorsun. Çünkü artık kimsenin kimseye güveni kalmamış. Hırsızlık sıradanlaşmış… İnsan bankacıdan bile şüphe eder hâle gelmiş. Deste deste para veriyorsun ama aldığın şeyin değerine bakınca insan şaşırıp kalıyor. Eskiden emekli ikramiyesi ile alınabilen evler, arabalar… Şimdi bagaj dolusu parayla bile zor alınır olmuş. Ve o kadar para yine de bir şey etmiyor… Belgesellerde görüyorduk hani… Ekonomisi çökmüş Afrika ülkelerinde insanlar artık para saymıyor, kilo ile tartıyordu. Eskiden izlerken şaşırıyordum… Şimdi ise korkuyorum. Çünkü gidişat hiç iyi değil. Bugün “100 bin lira” dediğin para artık cebe sığmıyor. Yarın belki bir ekmek almak için bile gram hesabı yapacağız. Belki sigara almak için bile “200 gram para getir” denecek… Çünkü artık saymakla baş olunamayacak hâle geleceğiz. İnsan bunları düşününce gerçekten ürperiyor… Ama bütün bunlar yaşanırken yukarıdakilere bakıyorsun… Sanki başka bir ülkede yaşıyorlar. Vatandaş geçim derdinden perişan hâlde ama sayın bakan helikopterle iftar yemeğine gidiyor. Bir bakan geçiyor; arkasında yüzlerce araç, çakarlı konvoylar, gösterişler, şatafatlar… Millet yanmış, umurunda değil. Emekli ezilmiş, umurunda değil. Genç umutsuz, umurunda değil. Ama onların lüksünden, sefasından, gösterişinden zerre eksilme yok. Biz ise her gün “yarın ne olacak” korkusuyla yaşamaya devam ediyoruz. Gerçekten korkuyorum dostlar… Çünkü para değerini kaybedince sadece ekonomi çökmez; güven çöker, huzur çöker, insanlık çöker. Allah sonumuzu hayır etsin… Çünkü gidişat gerçekten iyi görünmüyor. Ayranımız yok içmeye, Helikopterle gideriz iftara, Lüks peşinde koşuyoruz göstermeye… Konuyu bağlayamadığımı sanmayın. Siz anladınız ne demek istediğimi… Kemal Yazar