Gelecekte insan bilincinin alınıp satılabilir bir meta haline getirilebildiğini düşünelim.  Kendine istediğin yeteneklere sahip bir bilinç alabiliyorsun.  Fakat bu şöyle bir sorun oluşturacak elbette: zenginler istediği donanımı hiç çaba sarf etmeden otomatik olarak elde edecekler fakirler ise herhangi bir beceriyi geliştirmek için yine kurs almak vb. Klasik yolları deneyecekler.  Bu yöntemler de para ile sağlandığı için fakir tam donanımsız kalacak zenginin yanında veya en azından klasik fakir düşüncesi ile dil öğrenmek yerine o parayı yiyecek içeceğe verecek elbette ki.  Peki bu durumda tam donanımlı bir zengin sınıf ile donanımsız (veya yarı donanımlı) fakir sınıf zıtlığı oluştuğu zaman etik dengeler ne oranda sarsılacak.  Yazıyı okuyanlar elbette ilk başta bu uçurum zengin ve fakir arasında zaten var diyecek.  Ama böyle bir teknoloji geldiği zaman olay sadece bu uçurumla kalmıyor.  Zengin sınıf bu durumda hiç emek harcamadan direkt parasıyla donanım elde ediyor.  Şu anda en azından önce para verip sonra İngilizce öğrenmek için çaba sarf ediyor insanlar. Fakat öyle bir gelecekte yüzde yüz para yüzde sıfır emek durumu söz konusu olacaktır.  Bu durum sizce ne ölçüde etik olacaktı?  Ayrıca bu durum zengine de mutluluk getirmeyecektir elbette.  Çünkü biraz psikoloji bilen herkes bilir ki belli bir emek sonrası gelen yetenek insanı asıl mutlu eden şeydir.   İnsan hayal ettiği şeyi dış dünyaya aktarmak ister.  İnsan bunu yaparken mutlu olur.  Yani İngilizce öğrenmeyi hayal edersin sonra onu gerçeğe dönüştürme sürecin ve sonunda gelen İngilizce bilme yeteneği seni mutlu eder.  Fakat direkt gelen bir beceri ne etiktir ne de mutluluk getirir insana.  Bu da böyle bir düşünce üzerine kurulmuş bir yazıydı.  Umarım keyif vermiştir. Berke ÖZSOY