Bir sınıfa giriyorsunuz. Çocuklar yerlerinde. Defterler açık. Ama bazen hissediyorsunuz… Gözler sınıfta, zihinler başka yerde. Bugünün çocukları bambaşka bir dünyanın içinde büyüyor. Bir parmak hareketiyle değişen ekranlar, bitmeyen videolar, durmadan akan bildirimler… Dünya hiç bu kadar hızlı olmamıştı. Ama hız arttıkça başka bir şey azaldı: dikkat. Eskiden bir kitabın başına oturan çocuk sayfalarca okurdu. Şimdi ise birkaç paragraf bile uzun gelebiliyor. Çünkü ekran dünyası sabrı öğretmez. Orada her şey anlıktır. Bir video biter, diğeri başlar. Bir görüntü geçer, bir yenisi gelir. Zihin sürekli yeni bir uyaran ister. Buna bugün birçok uzman “anlık dopamin kültürü” diyor. Her yeni görüntü, her yeni bildirim, zihne küçük bir ödül verir. Ama bu ödüller arttıkça, uzun süre düşünmek zorlaşır. Derin okuma zorlaşır. Dikkatini bir konu üzerinde tutmak zorlaşır. Sınıflarda öğretmenlerin en büyük mücadelesi de artık burada başlıyor. Bilgiye ulaşmak hiç bu kadar kolay olmamıştı. Ama bilgiyi anlamak hiç bu kadar zor olmamıştı. Çünkü anlamak için durmak gerekir. Düşünmek gerekir. Sabretmek gerekir. Oysa ekranlar bize durmayı değil, sürekli ilerlemeyi öğretiyor. Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız: Teknoloji çocuklara dünyayı mı açıyor, yoksa dikkatlerini dünyadan mı uzaklaştırıyor? Bu sorunun cevabı kolay değil. Ama şunu biliyoruz: Bir toplumun geleceği sadece bilgiyle değil, dikkatle şekillenir. Çünkü dikkatini kaybeden bir kuşak, yönünü de kaybedebilir. Cengiz ÇETİK