Babam gazeteyi getirdiğinde ya da ben alıp eve döndüğümde ilk sorduğum soru şuydu: “Bugün köşe yazısı var mı?” Ardından hemen eklerdim: “Uğur Mumcu bugün ne yazmış?” Manşete bakmadan, diğer sayfaları karıştırmadan onun köşesini arardım. Konusu ne olursa olsun… Hatta çoğu zaman konuya bile bakmazdım. Çünkü bilirdim: O yazı okunurdu. İç sayfalarda devam ediyorsa, gazeteyi aceleyle açar, satırları kaçırmamak için hızlanırdım. Bazen araştırma yazıları yazardı. Belgelerle, isimlerle, bağlantılarla… Ama beni etkileyen sadece bilgisi değildi.Yazıya girişi, meseleyi ele alış biçimi, okuru adım adım içine çekmesi garip bir şekilde beni sarardı. Sanki yazılarında görünmeyen bir ritim, sihirli bir anlatım vardı. Bugün dönüp baktığımda anlıyorum ki, o yazılar farkında olmadan benim içime bir şeyler ekiyormuş. Belki de yazmaya teşvik eden en önemli yapı taşları, o köşelerde sessizce yerini aldı. Onun öldürüldüğü gün inanamadım. Çünkü acıya zaten doymuştum. İki ay önce, 24 Kasım’da oğlumu kaybetmiştim. İki ay sonra, yine ayın 24’ünde bu kez çok sevdiğim bir yazarın katledildiğini öğrendim. Öğretmenliğe başladığım ilk yıllardı. Peş peşe gelen iki acıyı aynı yürekte taşımak kolay değildi. Ama bu acılar beni yazmaktan koparmadı. Ne şiirden vazgeçtim ne hikâyeden. Çünkü yazmak benim için bir kaçış değil, bir tutunma biçimiydi. Köşe yazısı ise ustalardan içimde kalan bir emanetti. Ben yazarken beğenilsin diye yazmadım. Hiçbir zaman da öyle bir derdim olmadı. Yazdım çünkü içimden geçenleri, okuyanlara dürüstçe aktarmak istedim. Tıpkı Uğur Mumcu’nun yaptığı gibi. Bugün onu saygı ve sevgiyle anıyorum. Ama daha önemlisi, onun öğrettiği şeyi unutmuyorum: Susmamak. Yazmak. Bedeli olsa bile. Cengiz ÇETİK- 24.01.2026