SEÇKİNHABERTV- (Haber: Cengiz Çetik)- Bazı diziler izlenir ve unutulur. Bazılarıysa insanın içinde bir süre daha yaşamaya devam eder. Şahsiyet, tam da bu ikinci türden bir hikâye. Çünkü bu dizi yalnızca bir suçun peşinden giden bir polisiye değil; aynı zamanda yıllarca susmuş bir vicdanın yavaş yavaş uyanışını anlatan derin bir yüzleşme. Hikâyenin merkezinde Agâh Beyoğlu vardır. Emekli bir adliye memuru. Yalnız bir adam. Sessiz, içine kapanık, hayatın gürültüsünden çoktan çekilmiş gibi görünen biri… Fakat bazı sessizlikler huzurdan değil, yorgunluktan doğar. Agâh Beyoğlu’nun suskunluğu da böyledir. Yılların biriktirdiği kırgınlık, görmezden gelinen kötülükler ve unutulmuş adalet duygusu onun içinde ağır bir yük gibi taşınır. Bir gün doktorların koyduğu teşhis her şeyi değiştirir: Alzheimer. Hafıza yavaş yavaş silinmeye başlayacaktır. İşte dizinin en sarsıcı noktası burada ortaya çıkar. Çünkü Agâh Beyoğlu tam da hafızasını kaybetmeye başladığı anda, hayatında ilk kez gerçek bir hesaplaşmanın kapısını aralar. Sanki unutacağı gerçeği, ona korkunun zincirlerini kırma cesareti verir. Zaman daralmıştır. Ve insan bazen kaybedecek hiçbir şeyi kalmadığında en büyük kararları alır. Şahsiyet’i sıradan bir polisiye diziden ayıran şey tam da budur. Bu hikâye bir katilin izini sürmekten çok, yıllarca görmezden gelinmiş suçların ve suskun kalmış insanların hikâyesini anlatır. Çünkü kötülük bazen yalnızca suç işleyenlerde değil; onu görüp susan kalabalıklarda da büyür. Dizinin atmosferi İstanbul’un karanlık sokaklarında ilerlerken izleyici de kendi içinde bir soruyla baş başa kalır: Adalet gerçekten yalnızca mahkemelerde mi aranır? Yoksa bazen bir insanın vicdanında mı doğar? Agâh Beyoğlu’nun hikâyesi bu sorunun etrafında dolaşır. O, kahraman değildir. Kusursuz hiç değildir. Ama tam da bu yüzden gerçek bir insan gibidir. Onun hikâyesi bir zafer hikâyesi değil; geç kalmış bir yüzleşmenin hikâyesidir. Dizinin en güçlü yanı da burada yatar. Şahsiyet, izleyiciyi kolay cevaplarla rahatlatmaz. Tam tersine rahatsız eder, düşündürür, insanın içindeki karanlığa küçük bir ayna tutar. Çünkü bazen asıl soru şudur: Bir suç işlendiğinde yalnızca suçlu mu sorumludur, yoksa yıllarca susan herkes mi? Bugün televizyon dizilerinin çoğu hızlı tüketilen hikâyeler anlatırken Şahsiyet farklı bir yol seçer. Olaydan çok insanın iç dünyasına, suçtan çok vicdana, gürültüden çok sessizliğe odaklanır. Bu yüzden de izleyicinin zihninde kolay kolay silinmez. Belki de dizinin en çarpıcı gerçeği şudur: İnsan hafızasını kaybedebilir, gücünü kaybedebilir, zamanla her şeyini kaybedebilir. Ama içinde hâlâ sızlayan bir adalet duygusu varsa, o insan tamamen kaybolmuş sayılmaz. Ve bazen en büyük çığlık, yıllarca susmuş bir adamın sessizliğinden yükselir.